Besluit  gemeenteraad

De gemeenteraad kan in toepassing van artikel 13 §2 van het Decreet houdende de gemeentewegen op eigen initiatief of op grond van een verzoekschrift vaststellen dat een grondstrook gedurende de voorbije dertig jaar door het publiek gebruikt werd. Deze vaststelling heeft van rechtswege de vestiging van een publiek recht van doorgang tot gevolg.

De Durme te Waasmunster en Hamme werd in de jaren 1930 verlegd. Aldus bleef er een afgescheiden Durmebedding achter. Die bedding is in het landschap thans nog herkenbaar, deels als open water, deels als een opgespoten bedding. Het open water is gekend als “de Oude Durme”.

Dat open water werd gedurende decennia in de zomer publiek gebruikt als zwemwater en dit aan de beide uiteinden van de Oude Durme. Ter hoogte van het visserscafé gekend als “Het Palingshuis” was het zwemgebiedje bekend als het “Tweede strandje”. Het was gesitueerd op de linkeroever van de Oude Durme. De toegang tot dit zwemgebiedje verliep langs een pad vertrekkende achter het genoemd visserscafé. Het betrof een pad dat door de opgespoten bedding liep om zo de linkeroever en het open water van de Oude Durme te bereiken.  Naar aanleiding van een verdrinking werd in 1983 bij burgemeestersbesluit een zwemverbod in de Oude Durme ingesteld.

Het pad bleef verder in gebruik als wandel- en visserspad. De leden van de vissersclub, die gevestigd was in café het Palingshuis, namen via dit pad hun toegang tot de linkeroever van de Oude Durme. Die vissers visten niet enkel ter hoogte van het hiervoor genoemde zwemgebiedje maar ook verderop langs de honderden meters oeverzones van de Oude Durme, oeverzones die geflankeerd werden door historische waterkerende dijkjes.

Aldus ontstond er een pad vertrekkend aan het Palingshuis over enkele weiden op het tracé van oude binnendijkjes en langs de Durmedijkjes van de Oude Durme tot aan de weg bekend als “de zanddijk”. De zanddijk maakt de verbinding tussen de dijk van de Oude Durme en de dienstweg naast de dijk van de verlegde Durme. De zanddijk staat in de Atlas der Buurtwegen gekend als “chemin particulier” en is intussen een openbare weg ingevolge publiek gebruik.

Het hiervoor beschreven pad werd opgenomen in het wandelnetwerk en verscheen in meerdere wandelbrochures.

Zoals hiervoor gesteld worden de trage weg door de opgespoten bedding tussen de linker- en rechteroever van de Oude Durme ter hoogte van het Palingshuis en de trage wegen op de linkeroever van de Oude Durme inclusief de oostelijk gelegen “chemin particulier” reeds gedurende meer dan 30 jaar gebruikt door het publiek. Dit kan worden aangetoond op basis van verschillende (toeristische) kaarten waarop deze trage wegen zijn opgenomen.

Ook in de bezwaarschriften die werden ingediend in het kader van het openbaar onderzoek over omgevingsvergunningsaanvraag OMV_2022121978 van het Agentschap Natuur en Bos worden bewijzen aangedragen van het dertigjarig publiek gebruik van deze wegen.

Wanneer de gemeenteraad het dertigjarig publiek gebruik van een grondstrook vaststelt, belast hij het college van burgemeester en schepenen met de opmaak van een rooilijnplan en met de vrijwaring en het beheer van de weg overeenkomstig de in het decreet houdende de gemeentewegen opgenomen instrumenten en handhavingsbevoegdheden.